Sona doğru

Normal birçok gece uyumuyorum ben. Ama bu sefer ki farklıydı.

Dedim ki kendi kendime ' Bu sefer en dibe vurdun! '

''Dibe vurmalıydım sanırsam ve de vurdum işte. İzleyicilerime teşekkür ediyorum. Şimdi ise yükselişimi izleyeceksiniz.''

G'ın bu sözünü çok seviyorum ama bunun sonu şöyle olacak; ''Şimdi sonumu izleyeceksiniz.''

Kendimle ilgili ciddi sorunlarım var. Tam anlamı ile batağa saplanmış durumdayım. S.'nin ölümüyle başladı zincir. Ve ben her geçen gün daha da battım. Bir ara hayatımda ''o '' vardı. Gerçi,o sıralar ben ölümüme günler sayıyordum. Artık ''o'' da yok. Olmayacak da. Ve bu o kadar canımı acıtıyor ki... Daha da kötüsü bir hayatı daha mahvettim. Sırf kendi dengesizliklerim yüzünden,sırf kendi bencilliklerim,sırf kendi duygularımı dizginleyemememden ötürü.

Ama dün gece bir karar verdim....

Herkes sanıyor ki yapamam. Ama yapacağım. Gitmeden son dengesizliğimi de yapacağım. Kaybedecek ya da geride sorumluluk sahibi olduğum hiç kimse kalmadı. Dedim ya ''en dipteyim'' . 

Tek bir düşüncem var. İnsanlar keşke bilse hiçbir şeyin benim elimde olmadığını. Keşke bunlara söyleyebilsem. ''O''na her şeyi açıklayan bir mektup yazmıştım. Son yaşadıklarımı da içine ekleyecektim. Göndereceğim dedim ama göndermeyeceğim. Bilmesin,hem bilmezse üstelemez daha çabuk yok olur giderim.

Kafam da her zaman ''This is the last time you've ever seen me.'' sahnesi oynardım. İşte tam da o last time zamanı.

Bir şeyi demeden edemeyeceğim. Bugün uçaktan indim,kendimi bilet satış kısmında buldum. ''.....'a giden ilk uçaktan bir yer dedim.''  Yer hostesi harıl harıl bilet işlemlerini hazırlıyor. İstedim ki son bir kez yüzünü göreyim. Uzaktan bile görmek yeterdi bana. İçimden bir ses dedi ki : '' Sen ....'a gitsende sana kapısını açmayacak. sen onu görmeye uğraşsanda asla göremeyeceksin. son defa dedin,işte bu da son.''  Haklıydı o ses. Orada durdum ve gözlerimden yaşlar akarak hostese dönüp: ''Vazgeçtim kusura bakmayın,iyi günler.'' dedim.

Bu kadarım işte ben. Ve bundan ötesine gidemeyeceğim. Kendim olduğumu inkar etme gerçeğine kendimi o kadar çok kaptırdım ki  böyle sonuçlandı.

Sadece bir şansım olduğuna inandırdım kendimi. Bana dediklerine inandım. Normal olabileceğime inandım. Olabilirsin demişlerdi. Eğer dediklerimizi yaparsan. Dediklerini yaptım ''o''na acı çektirdim,üzdüm. Benden nefret ediyor. Haklı. Beyfendiliğinden ödün vermeyerek bana kötü laflar etmiyor. Keşke etse... Belki de acısını böyle çıkarıyor. Ne yapsa bana mübah. Daha,çok daha kötülerini hak ettim.Peki normal miyim? Değilim. Bana vaat ettikleri hiçbir şey gerçekleşmedi.

Dedikleri tek bir şeyde sözlerini tuttular. ''HAYATIN CEHENNEM GİBİ OLACAK DEDİLER VE CEHENNEME ÇEVİRDİLER.''