Hayatınız da dibe vurduğunuz anlar olur ya, Requiem for a dream (ya da Türkçesi ile Bir Rüya için Ağıt) sizin bu dibe vurma anlarınızı tekrar sorgulatacak size.
İzlediğiniz andan itibaren ''Benim yaşadıklarım ne ki?'' diyeceğinize bahse girerim. Benim en sevdiğim filmdir. Dram konusunda çıktığından bu yana bu kadar iyi film görmedim.
İlk sahnesinde genç bir oğlan evde annesinin televizyonunu çalmaya çalışıyor. İlkten biraz afallıyorsunuz. Neden böyle bir şey yapıyor? ya da kesin tipik aile dramları sanıyorsunuz. Ama değil.
Televizyon çalan oğlanımızın adı Harry. Kendinden çok sevdiği Marion adında bir sevgilisi ve kankası Tyrone (Ty diye hitap ediyorlar) ve elbette ailesinden geri kalan annesi Sara var filmde. Bitti bu kadar. 4 kişi ile koca bir dram filmi çekiyorsunuz. Yönetmen Pi filminden Darren Aronofsky. Daha ne diyelim,yönetmen sinema eleştirmenlerine,kendini sinema otoriteri sananlara öyle sıkı kafa tuttu ki,film halen daha izleniyor.
Sevgili anneciğimiz Sara,kendini bir televizyon programına fena kaptırmıştır. Ve bir gün buna o televizyon programına katılma şansı doğar. Sara'nın eşi Harry'nin babası Seymour'un ölümü aileyi zaten dağıtmıştır. Sara'nın bazı problemleri vardır ve Sara bu yarışmaya katılacağı zaman hep bir kırmızı elbise giymenin hayalini kurar. Lakin bir gün denediğinde o elbisenin ona olmadığını fark eder. Zayıflamak üzere bir doktora gider ve haplar almaya başlar. Çok geçmeden haplar etkisini göstermeye başlayacaktır.
Öte yandan bizim diğer 3lü tayfamız uyuşturucu işine girerek iyi para kazanmaya başlarlar. Bir gün bu şirkette biter. Ve onların hayatları da darmadağın olmaya başlar.
Hele ki filmin soundtrack'i... O müziği kesin duymuşsunuzdur,önüne gelen herkes kullanıyor zira. Bir dinleyin derim.
Filmi izledikten sonra estetik,bağımlılık,televizyon,alışkanlıklar özellikle buz dolabınız konusunda ciddi anlamda düşüneceksiniz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder